Wydanie archiwalne

Numer 9

1 maj 2002 · Numer 2/2002

Dziś w numerze

  • Gdzie jest OMAK z tamtych lat
  • Na jakie okazje dawać kwiaty kobietom
  • Drink Brother – Wiesiu odchodzi, uuuuu...

№01· Numer 2/2002

„OMAK” upada, a my razem z nim...

Doszła nas tragiczna w skutkach dla „Filogejosa” wiadomość. Hurtownia, handlująca naszym ulubionym napojem, będąca dotąd naszym sponsorem (jej reklama była zawsze na drugiej stronie) kończy działalność

Łzy zakręciły się redakcji w oczach. Takiego obrotu sprawy nie można było się spodziewać. Zyski z tytułu sprzedanych hurtowni reklam pokrywały 99% naszego budżetu (pozostały 1% redakcja zarabiała, handlując pirackimi programami komputerowymi). A teraz wszystko najprawdopodobniej szlag trafi. Najprawdopodobniej, bo istnieje jeszcze ewentualność, że szefowie hurtowni będą dalej kupować u nas miejsce reklamowe, mimo, że firma już nie będzie istnieć.

Dodatkowo przytłacza nas fakt, że nasz wydawca – Marcin, dotychczas kierujący hurtownią i defraudujący jej zyski na reklamę w naszej gazecie, straci pracę. Optymizmem może nastrajać jedynie fakt, że ów kolega ma zamiar otworzyć prywatny interes w branży piwnej, co po pierwsze wyjdzie tej branży na dobre, a po drugie wyjdzie na dobre „Filogejosowi”, gdyż liczymy na dalszy sponsoring i reklamę na naszych łamach.

Ubolewamy nad całą tą sprawą i dlatego postanowiliśmy zmienić dziś obrazek na pierwszej stronie, dając tym samym wyraz ogólnie znanej prawdzie, że wszystko…

Co nowego???

№02· Numer 2/2002

Kronika osiedlowa

Nasz główny sponsor i wydawca – Marcin alias „Mietek” znalazł się ostatnio na ostrym zakręcie życia zawodowego i prywatnego. Redakcja nie może pozostać na ten fakt obojętna i dlatego w pierwszomajowy wieczór organizuje specjalny pochód piwny. Pochód rozpocznie się o 20.00 w barze „Orion” (gdzie każdy uczestnik musi przyjąć po dwa duże), a następnie przejdzie ulicą Litewską (koło kościoła) w kierunku działek na Żmudzkiej. Z kolei polną drogą pomiędzy działkami pójdzie w kierunku Zgorzeliska, gdzie na pierwszym skręcie w prawo ruszy na zachód. Po złożeniu uroczystego hołdu przed byłym barem „Dyndol” (symbolem czasów popijaw i dobrobytu) planowany jest powrót do „Oriona” i nawalenie się każdego uczestnika na maxa. Po drodze odbędą się cztery postoje, na każdym z nich mile widziane będzie wychylenie choćby małego browarka. Transparenty mile widziane, chętnych do wzięcia udziału w pochodzie serdecznie zapraszamy.

Poza tym na Osiedlu nie wydarzyło się nic, co mogłoby przyćmić niepowodzenie Marcina. Dlatego ostentacyjnie nic więcej w tej rubryce nie będzie

№03· Numer 2/2002

Wasze problemy

W tej rubryce będziemy zamieszczać pytania od czytelników, którzy nie mogą uporać się z pewnymi sprawami i liczą na pomoc. Pomoc taką oczywiście otrzymają – nasi fachowcy odpowiedzą na każde Wasze pytanie. Zapraszamy – piszcie do nas!

Czy można coś jeszcze zrobić z Athlonem 1200 MHz, który został spalony w wysokiej temperaturze?

Pewnie. Można oprawić w ramki i powiesić na ścianie, można przyczepić sobie do kluczy w charakterze breloczka, można powyrywać mu nóżki z miną sadysty, a następnie przewiercić i powiesić na szyi, można podłożyć go komuś na krzesło, można zmielić go na proszek i rozsypać komuś pod drzwiami, można włożyć w buty i udawać, że jest się wyższym, można podrapać się nim po głowie, wybić nim szybę, otworzyć nim paczkę chipsów. Poza tym doskonale komponuje się ze spaloną płytą główną…

Rafał. Proszę Was o radę... Moja żona jest obecnie w 3 miesiącu ciąży i ma dziwne zachcianki... nigdy nie piła alkoholu, a teraz ją do tego ciągnie (szczególnie do mocnych alkoholi). To samo dotyczy zresztą kawy. Ja oczywiście ostro protestuję przeciwko temu, ale żona porozmawiała sobie wczoraj z lekarzem, który ją prowadzi (prowadził też pierwszą ciążę żony) i oto, czego się dowiedziała: alkohol - OK, ale w „umiarkowanych” ilościach. Kawa - tak, ale nie więcej niż2 filiżanki dziennie i koniecznie ze śmietanką. Jeśli chodzi o alkohol - przywołał przykład mieszkanek krajów śródziemnomorskich - gdzie wino jest na porządku dziennym - ale stwierdził iż procent uszkodzeń płodu jest tam nieco większy niż u nas (!!!) Jak rozmawiać z żoną aby jednak wybić jej z głowy takie używki (a może zaufać lekarzowi)?

Piękna historia, wprawia nas w stan zadumania. W pytaniu Rafała widać wyraźnie jego trudną sytuację i rozdarcie między jeszcze nie narodzonym potomkiem, a ukochaną żoną. Na początku autor tworzy atmosferę sielanki „3-miesiac ciąży”, więc siedzi sobie spokojnie w domu, „ma dziwne zachcianki” - tu widzimy, iż rodzina kolegi jest w bardzo dobrej sytuacji materialnej, może pozwolić sobie na zachcianki żony, do tego żona ta jest ekscentryczką gdyż jej zachcianki są „dziwne”. Jest tu zastosowany element zjawisk nadprzyrodzonych „ciągnie ją”. Autor po mistrzowsku buduje atmosferę grozy. Z pozoru zwyczajna sytuacja przeradza się w heroiczny bój skazanego na tragiczną klęskę człowieka ze złowieszczymi instynktami przyszłej matki, aby zwiększyć rosnącą grozę autor ucieka się do takich stwierdzeń jak „alkohole mocne” czy nawet „kawa”. W następnej części dowiadujemy się, jaki jest stosunek autora do całej sytuacji, czyli „ostry protest”, nagle wyłania się postać negatywna - lekarz. Lekarz jest tu opisany jako osoba już znana rodzinie od lat, doświadczona i obdarzona zaufaniem; jednocześnie okazuje się że jest niewiele głupszy od Rafała, używa fachowych zwrotów („procent uszkodzeń płodu”) co ma świadczyć o jego medycznym wykształceniu i bezduszności, jeszcze nienarodzone dziecko bohatera jest dla niego tylko płodem a żona wiązką jelit. W zakończeniu widać jak Rafał traci pewność siebie, nie wie jak rozmawiać z żoną, czy zaufać lekarzowi. Używa bardzo odważnych środków stylistycznych „wybić z głowy”. Prośba jego w tak krótkich słowach potrafi przekazać olbrzymi ładunek emocjonalny, wobec którego absolutnie nikt nie może przejść obojętny. „Filogejos” też…

№04· Numer 2/2002

Kącik miłośników sztuki

Tym razem inny autor, tak naprawdę nam nieznany, ale z pewnością każdemu przypadnie do serca. Przeczytajmy razem:

Wierszyk na pogodę (anomim)

Ptaszek sobie frunie z dala
W górze słońce zapierdala
Żaba w wodzie dupę moczy
Kurwa!!! Co za dzień uroczy!!!

Komentarz eksperta: Wiersz jednozwrotkowy, czterowersowy z rymem sylabowym, z równomiernie rozłożonym akcentem. Podmiot liryczny wyraża swoje głębokie zadowolenie z otaczającego go świata, przepełnia go kwitnący stoicyzm i szczęście, które człowiekowi żyjącemu we współczesnym zamęcie może dać tylko otaczająca przyroda. Dla podmiotu lirycznego nawet zanurzona w błękicie wody dupa żaby jest pretekstem do euforii. Zapierdalające inne stworzenia sugerują wczesne lato, kiedy świat zwierzęcy obudził się z otchłani zimy.

Puenta liryku jest jednoznaczna i łatwo odczytywalna. JA liryczne personifikuje słońce. W słowie „zapierdala” oddaje szybkość i złożoność ruchu słońca, które przecież nie jest istotą ludzką i nie może „zapierdalać” senso stricte. Uwagę zwraca użycie wulgaryzmów, których znajomość świadczy o ludowych korzeniach poety i głębokiej więzi ze społeczeństwem. W moim rozumieniu autor chciał się tym utworem odwdzięczyć środowisku, z którego wyrósł za poświęcenie i trud włożony w zapewnienie mu należytego wykształcenia. Szkoda, że tak mało w dzisiejszej poezji wierszy o tak pogodnym nastroju!

№05· Numer 2/2002

Ostatnie słowa

Unikatowy zbiór słów,  wypowiedzianych tuż przed śmiercią przez  ludzi ważnych i nieważnych, zebrany ku pouczeniu i przestrodze:


*To tylko draśnięcie.

*Jedź, prawa wolna.

*Do wesela się zagoi.

*To tylko kot hałasuje w ogródku.

*Lekarz mówi, że najgorsze już minęło.

*Ta bomba to robota amatora.

*Popatrz, zaraz dziadek zrobi fikołka.

*A co mi tam! Zabije albo wyleczy!

*To był najlepszy seks w moim życiu.

*Na pewno nie jest nabity.

*Nie zastrzelisz człowieka patrząc mu prosto w  oczy.

*Nigdy nie czułem się lepiej.

*Ten gatunek nie jest jadowity.

*Nauczyłem się prowadzić jedną ręką.

*Patrzę, czy lufa jest dobrze  wyczyszczona.

*Nie wiedziałem, że to pańska żona.

*Oczywiście mam nadzieję, że mimo wszystko  zostaniemy przyjaciółmi.

*Tu nie ma żadnych rekinów.

*Raz kozie śmierć.

*Przecież ci mówię, głupia babo, że to nie jest  pod prądem.

№06· Numer 2/2002

MARATON (5)

Poemat o krainie wiecznej szczęśliwości

Dziś przedostatni odcinek opowieści o Arkadii, tak bardzo przypominającej „Dyndola”. Informujemy jak zwykle, że: Arkadia jest krainą marzeń i tylko w sferze marzeń istnieje (niestety), tak jak nie istnieją w rzeczywistości jej bohaterowie. Wszystkie bowiem postacie tej historii są fikcyjne, a jakakolwiek zbieżność imion i nazwisk z rzeczywistymi może być tylko i wyłącznie przypadkowa. Nie doszukujmy się więc żadnego związku pomiędzy sympatycznymi szlachcicami a szarą, nudną dwudziestowieczną rzeczywistością...

№07· Numer 2/2002

Ogłoszenie drobne

Jeśli naprawdę dosyć masz swojej wagi i naprawdę chcesz coś z tym zrobić to zadzwoń : 347 72 73 lub napisz - mogę Ci pomóc

Tak, zgadza się. Mam dosyć swojej wagi - jest brązowa, mało dokładna i czasami się zacina. W Ikei widziałem znacznie ładniejsze, przyjemniejsze w dotyku i lepiej wykonane wagi. Naprawdę możesz mi pomóc?

№08· Numer 2/2002

Kobieta i kwiaty

Niejeden z nas zastanawiał się pewno nie raz, czy liczy się to czy dasz kobiecie jednego kwiatka czy cały bukiet. Czy lepiej, żeby bukiet był wyższy czy raczej szerszy? Czy ma znaczenie ilość, czy raczej sam gest…? Artykuł powinien niezdecydowanym i niepewnym odpowiedzieć na nurtujące ich pytania.

Codzienne wręczanie bukietów? To by było potworne. Przecież kobieta by w końcu straciła rachubę i nie wiedziała, który kwiatek pochodzi z którego dnia, co więcej, po uzbieraniu wielkiego bukietu suchych róż mogłaby się poczuć z lekka przytłoczona…

Proponuję, żeby dawać kobietom kwiaty jedynie na szczególne okazje, takie jak:

- pierwsza randka

- druga randka

- trzecia randka... dalej zależnie od przyjętej strategii;)

- pierwsza wspólna noc i pierwszy raz

- drugi raz pierwszej nocy

- trzeci raz pierwszej nocy (wówczas jednak to pani powinna obdarować kwiatem pana, na pamiątkę wyczynów. Podpowiedź: dobrym memento będzie odpowiednio wyrośnięty kaktus, najlepiej z pojedynczą łodygą, może być kwitnący)

- „tygodnice”, miesięcznice, kwartalnice, rocznice zawarcia znajomości lub bliższego związku (tylko trzeba pamiętać o tradycji: '...cznice' mogą być papierowe, bawełniane, szklane, srebrne, perłowe i różne inne jeszcze, zatem odpowiednio wręczamy kwiaty: papierowe, bawełniane itd., o ile nie chcemy wyjść na osobników bez ogłady towarzyskiej)

- pierwsza zdrada

- druga zdrada

- trzecia zdrada i wszystkie następne (w żadnym wypadku nie zaprzestawać przynoszenia kwiatów! Oczywiście nielegalnej kochance też nosimy. No trudno, jak się chce mieć namiastkę haremu, to trzeba ponosić koszty)

- po każdej kłótni - na zgodę

- przed kłótnią - żeby obłaskawić kobietę i potem móc jej wypomnieć: "Tak? To taka jesteś? Ja ci kwiatki przynoszę, a ty się czepiasz, że szósty raz w tygodniu chcę spędzić noc poza domem? Niewdzięcznico!"

- za każdym razem, gdy pan ma coś na sumieniu

- za każdym razem, gdy przypadkiem nie ma niczego na sumieniu (o, tu będzie spora oszczędność...)

- zawsze, gdy podejrzewa panią o zdradę lub jej zamiar - aby wpędzić ją w poczucie winy pt. "Och, on mnie tak kocha, nie mogę mu tego zrobić!"

- gdy chce popchnąć panią do zdrady, bo go denerwuje, że ona zawsze jest w domu i on nie może zaprosić koleżanki z pracy w celu dokończenia pilnego projektu; uzasadnienie wręczenia kwiatów: pani powinna pomyśleć: "Jaki on banalny, ciągle te same gesty... ech, Mietek jest inny, taki świeży, tak umie zaskakiwać!"

- no i, oczywiście, zrywając z nią - na pocieszenie oraz żeby zostawić po sobie miłe wspomnienie. W końcu jest się dżentelmenem z klasą, czyż nie? Niech żałuje, że pozwoliła mu od siebie odejść! (nawet jeśli mu w tym odchodzeniu wydatnie pomogła, zrzucając jego rzeczy ze schodów, a jemu trzepiąc troskliwie garnitur wiechciem, który przed chwilą dostała. Tu kolczaste róże będą odpowiednie - "przez ciernie do gwiazd!")

Pominę tymczasem rozmaite wydarzenia w ściślejszych związkach, szczególnie rodzinnych, połączonych z poznawaniem teściów, dowiedzeniem się, że pan zostanie ojcem, ujrzeniem potomka itd., bo każdy wie, że wtedy bez kwiatów się nie obejdzie. O zaręczynach i ślubie już nawet nie wspomnę. O pogrzebie tym bardziej nie.

PS. Powyższy tekst nie jest skierowany do nikogo personalnie. Utożsamianie się z bohaterami lub wydarzeniami na wyłączną odpowiedzialność czytelnika. Opisane wydarzenia są całkowicie wymyślone albo prawdziwe…

Omak- a co to?