Wydanie archiwalne

Numer 8

3 marzec 2002 · Numer 1/2002

Dziś w numerze

  • Czy szachy mogą psychicznie „skrzywić” dziecko?
  • Akademicki wykład profesora na temat słowa „kurwa”
  • Drink Brother – Janina odchodzi, szambo naprawione

№01· Numer 1/2002

Główny faworyt wygrywa NW’ 2001

Nasz kolega, Marcin „Cinek” Solecki, uważany przez ekspertów za najpoważniejszego kandydata do tytułu Niezłego Wirachy w ubiegłym roku, nie zawiódł i przewagą 3:1 wygrał wybory, zdobywając tym samym dyplom NW po raz drugi!

Oczywiście wielu znawców tematu jeszcze na długo przed wyborami mówiło, że Marcina w głosowaniu nikt nie pobije, ale tak do końca nikt nie mógł być niczego pewien. Wszyscy do końca z uwagą śledzili losy tytułu za 2001 rok. Wreszcie, 9 lutego br., Wielka Komisja ds. Nadzwyczajnych w składzie: Albert, Mietek, Fiuku i Wiśnia (kworum wynosi właśnie 4 osoby) zadecydowała, że tegorocznym zwycięzcą będzie Cinek. Obok tej kandydatury była jeszcze druga, oczywiście Jacka K., który jednak dość blado wypadł na tle swojego konkurenta. Oczywiście niesamowitym wyczynem, za który uhonorowany został zwycięzca, była „wyprawa w nieznane”, o której dość obszernie pisaliśmy w jednym z zeszłorocznych numerów Filogejosa. Jak zwykle, redakcja naszej gazety przyłącza się do życzeń Wielkiej Komisji i trzyma kciuki za laureata. Wszystkiego najlepszego i dalszych sukcesów!

Co nowego???

№02· Numer 1/2002

Kronika osiedlowa

Marcin Solecki zdobył kolejny tytuł „Niezłego Wirachy” (czyt. str. 1). To jego drugi tytuł w życiu i mamy nadzieję, że nie ostatni. Powodzenia!

Jacek znowu zgubił kurtkę. Tym razem w samej koszulce wracał z ulicy Swobodnej. Po odzyskaniu zdrowego (czyt. trzeźwego) rozsądku (czyli po 2 dniach) po kurtkę pojechał i odebrał (na szczęście w całości)...

W nowym roku 2002 redakcja życzy wszystkim czytelnikom i całemu osiedlu końskiego zdrowia, jackowego gardła, fiukowego samochodu, albertowej filozofii życia, mietkowego kibelka w szafie, żukowego poglądu na świat i wiśniowego lekkiego pióra!

№03· Numer 1/2002

Kacmajer live show!

Dzisiaj prezentujemy ostatni rozdział świętej księgi sekty Niebo, dotyczący końca świata

Trzecia wojna się rozpocznie, gdy wielkie miasto stanie w płomieniach. Stalowe ptaki zaatakują Wieże, i wieże legną w gruzach i z popiołów wież nastanie wielka wojna.

...i koza Matuszaków stanie na tylnych nogach i rozpostrze się na wschód,  zachód, północ i południe, a z zadu jej wynurzy się Ancykryst trzymający w  jednej dłoni Doniczkę z Kaktusem of Darkness, a w drugiej Sznur Konopny i  Krawat w Bąbelki. I rzeknie Ancykryst: daj który ognia. Ożywią się tedy  wulkany wszelakie, ziemia w ogniu stanie a popiele, SLD przerżnie wybory. I  kiedy SLD przerżnie wybory, ozwą się trąby niebieskie, a będzie ich siedem,  i co jedna, to bardziej niebieska. I ozwą się owe trąby, a ozwą się tak:  „Dziiiiiiiiiś wieeeeeeeeeem, żyyyycieeeee cuuuuudeeeeeeem jeeeeeeest...”

№04· Numer 1/2002

Szachy czy domino?

Domino to może jeszcze, ale szachy to jest stanowczo zbyt brutalny sport. W dominie mamy do czynienia z odpersonalizowanymi guziczkami, które nie noszą żadnego dodatkowego znaczenia. Z kolei w szachach mamy do czynienia z wieżami, gońcami, królami, końmi (koniami?? hmm) i pionkami (żołnierzami), czyli figurami z elementami personalizacji. Dziecko uczone gry w szachy nabiera przez to cech agresywnych. Stopniowo zatraca poczucie dobra i zła, zamieniając je na abstrakcyjny podział czarne&białe, a po dłuższej grze, nie widzi już różnicy pomiędzy grą a rzeczywistością. W USA, gdzie duża ilość dzieci pozostaje w domu bez opieki rodziców i bez przerwy gra w szachy, zarejestrowano już przypadki ataków dzieci, nałogowych graczy w szachy, na spokojnie pasące się konie, schwytano dzieci podczas prób wysadzenia wysokich budynków (kojarzonych z wieżami?), czy mordowania gońców pocztowych. FBI rozpracowało również grupę młodzieży planującą atak na Pałac Buckingham. Zatrzymano ich tuz przed odlotem na lotnisku, gdy jednemu z dzieci wypadły z torby szachy. W związku z powyższym odradzam wszystkim sięganie po tak brutalną i epatującą przemocą grę, jaka są szachy. Domino jest jeszcze do przyjęcia, ale jak stwierdziły niedawno 4 niezależnie od siebie pracujące instytuty badania zachowań społecznych, również domino wywołuje u graczy stan podwyższonego napięcia i stresu. W jednym z instytutów przebywa obecnie na obserwacji człowiek, który na ulicy napastował przechodniów mających na sobie zapinane na guziki koszule w kratę. Człowiek ten w ciągu jednego popołudnia zdołał zedrzeć, z mieszkańców swojego miasta, 46 koszul, zanim policja zdołała go obezwładnić.

№05· Numer 1/2002

Kącik miłośników sztuki

Kolejny utwór ze znanego już chyba wszystkim fanom poezji tomika Grzesia, zatytułowanego „Grześ”. Dzisiaj wiersz o tym, co wydarzyło się wczoraj, czyli nieco wspomnień autora.

Wczoraj (autor: Grześ)

Wczoraj bawiliśmy się do rana

Tak jak bawić się przystało

Było w bród wódy i szampana

I tylko sił nam nie stało

Popadaliśmy więc jak muchy

Przy którejś entej tam kolejce

Z nocy zostały tylko okruchy,

W głowie mętlik i nic więcej

Pamiętam tylko nos złamany,

Kilka siniaków, podarty strój

Jutro dopiero ma być składany

W tym cały problem, bo ten nos to mój

Wczoraj bawiliśmy się wspaniale

Był dobry humor i panienki,

Które zawzięcie i wytrwale

Pokazywały nam swe wdzięki

Jedna, najbardziej chyba pijana

Zaczęła tańczyć na stole walca,

Potem foxtrota i kankana

Ale gdy spadła – odechciało jej się tańca

Wczoraj bawiliśmy się do rana

Na dziś zostało tylko wspomnienie

Nie ma już wódy, ani szampana

Zostały za to puste kieszenie

Komentarz eksperta: Oczywiście poza pustymi kieszeniami Grzesiowi została też jeszcze wena twórcza i geniusz artystyczny, co zaowocowało w utworze mistrzowskim podejściem retrospektywnym do przedstawionego świata lirycznego, z elementami ludzkiego dramatu i gorzkiej ironii życia...

№06· Numer 1/2002

Opowieści niesamowite

Dwie spółki - polska i amerykańska - zdecydowały co rok urządzać zawody kajakarskie z ośmioosobową załogą. Obie drużyny cały rok trenowały intensywnie, a kiedy nadszedł dzień zawodów, każda drużyna była w pełni sił. Jednak to Amerykanie wygrali - przewaga ponad jednego kilometra.

Po przegranej drużyna polska upadla na duchu. Główny menedżer zdecydował, że należy postarać się wygrać w kolejnych zawodach i utworzyć specjalną grupę w celu rozwiązania problemu. Grupa ta po przeprowadzeniu licznych badań odkryła, że Amerykanie mieli siedmiu mężczyzn przy wiosłach i jednego dowodzącego, podczas gdy drużyna polska miała jednego mężczyznę przy wiosłach i siedmiu dowodzących. W tej sytuacji, menedżer dał oczywisty dowód swoich umiejętności kierowniczych: zatrudnił spółkę konsultacyjną do szczegółowego zanalizowania struktury drużyny polskiej.

Po wielu miesiącach wytężonej pracy eksperci doszli do wniosku, że w skład drużyny polskiej wchodziło zbyt wiele osób dowodzących, a za mało wiosłujących. Podpierając się raportem ekspertów, zarząd natychmiast zdecydował się zmienić strukturę załogi: teraz było tylko czterech dowodzących, dwóch nadzorujących dowodzących, jeden szef nadzorujących i jeden wiosłujący. Ponadto wprowadzono serię punktów, po to, by dać wiosłującemu motywację: „Musimy poszerzyć zakres jego pracy i nadać mu większą odpowiedzialność”. 

W kolejnym roku Amerykanie wygrali przewagą dwóch kilometrów... Spółka polska natychmiast zwolniła wiosłującego z powodu znikomych rezultatów osiągniętych w pracy, ale mimo to przyznała premie grupie dowodzących, jako rekompensatę za wielką gorliwość zademonstrowaną przez drużynę. Spółka konsultacyjna przygotowała serię badań, dzięki którym wykazała, iż obrana taktyka była dobra; również, ze motywacja była właściwa, ale że wykorzystana materia powinna ulec polepszeniu. Następnie spółka polska zajęła się projektowaniem nowej łodzi...

№07· Numer 1/2002

MARATON (4)

Poemat o krainie wiecznej szczęśliwości

Dziś kolejny odcinek opowieści o Arkadii, tak bardzo przypominającej „Dyndola”. Informujemy jak zwykle, że: Arkadia jest krainą marzeń i tylko w sferze marzeń istnieje (niestety), tak jak nie istnieją w rzeczywistości jej bohaterowie. Wszystkie bowiem postacie tej historii są fikcyjne, a jakakolwiek zbieżność imion i nazwisk z rzeczywistymi może być tylko i wyłącznie przypadkowa. Nie doszukujmy się więc żadnego związku pomiędzy sympatycznymi szlachcicami a szarą, nudną dwudziestowieczną rzeczywistością...

№08· Numer 1/2002

Co z tą „kurwą”?!

Przedstawiamy naszym czytelnikom autentyczny (choć można mieć pewne wątpliwości) wykład prof. Miodka – bez autoryzacji, rzecz jasna.

Kiedy się człowiek potknie albo skaleczy woła „O kurwa!”. To cudowne, lapidarne słowo wyraża jakże wiele uczuć począwszy od zdenerwowania, rozczarowania poprzez zdziwienie, fascynację a na radości i satysfakcji kończąc.

Przeciętny Polak w rozmowie z przyjacielem opowiada np.: „Idę sobie stary przez ulicę, patrzę, a tam taka dupa, że o kuuurrrwa.”  Kurwa może również występować w charakterze interpunktora czyli zwykłego przecinka, np.; „Przychodzę kurwa do niego, patrzę kurwa a tam jego żona, no i się kurwa wkurwiłem no nie?”. Czasem kurwa zastępuje tytuł naukowy lub służbowy, gdy nie wiemy, jak się zwrócić do jakiejś osoby płci żeńskiej („chodź tu kurwo jedna!”). używamy kurwy do charakteryzowania osób („brzydka, kurwa nie jest”, „o kurwa, takiej kurwie na pewno nie pożyczę”), czy jako przerwy na zastanowienie („czekaj, czy ja, kurwa lubię poziomki?”).

Wyobraźmy sobie jak ubogi byłby słownik przeciętnego Polaka bez
prostej kurwy. Idziemy sobie przez ulicę, potykamy się nagle i mówimy do siebie: „bardzo mnie irytują nierówności chodnika, które znienacka narażają mnie na upadek. Nasuwa mi to złe myśli o władzach gminy”. Wszystkie te i o wiele jeszcze bogatsze treści i emocje wyraża proste „O kurwa!”, które wyczerpuje sprawę. Gdyby Polakom zakazać kurwy, niektórzy z nich przestaliby w ogóle mówić, gdyż nie umieliby wyrazić inaczej swoich uczuć. Cała Polska zaczęłaby porozumiewać się na migi i gesty. Doprowadziłoby to do nerwic, nieporozumień, niepewności i niepotrzebnych naprężeń w Narodzie Polskim. A wszystko przez jedną małą kurwę.

Spójrzmy jednak na rodowód tego słowa. Kurwa wywodzi się z łaciny od curva czyli krzywa. Pierwotnie w języku polskim kurwa oznaczała kobietę lekkich obyczajów, czyli po prostu dziwkę. Dziś kurwę stosujemy również i w tym kontekście, ale mnogość innych znaczeń przykrywa całkowicie to jedno. Można z powodzeniem stwierdzić, że kurwa jest najczęściej używanym przez Polaków słowem.

Dziwi jednak jedno - dlaczego słowo to nie jest używane publicznie (nie licząc filmów typu „PSY”, gdzie aktorzy prześcigają się w rzucaniu kurwami), praktycznie nie słyszymy, aby politycy czy dziennikarze wplatali w swe zdania zgrabne kurwy. Pomyślmy o ile piękniej wyglądałaby prognoza pogody wygłoszona w następujący sposób: „Na zachodzie zachmurzenie będzie kurwa umiarkowane, wiatr raczej kurwa silny. Temperatura maksymalna ok. 2 st. Celsjusza, a więc kurewsko zimno będzie. Ogólnie, to kurwa jesień idzie”...

kupuj w Omak