Wydanie archiwalne

Numer 3

19 stycznia 2001 · Numer 1/2001

Dziś w numerze

  • Sylwester 2000
  • Jak się kłócić z żoną?
  • Niezły Wiracha 1995-2000

Wiadomości ze świata

№01· Numer 1/2001

Wczesny Gierek, padaczka i gwiazdeczka

Czyli jak ludzie normalni i nie tylko sylwestra spędzają…

Na początku były fochy. Nie piszemy, o co poszło, bo jest to mało ważne. W każdym razie był już moment, że do Jarnołtówka chciały jechać tylko 4 osoby, bo reszta kompletnie sfisiowała. Dzięki ofiarności i dobrej woli dwójki redaktorów naczelnych Filogejosa (z wrodzonej skromności nie podajemy swoich nazwisk) udało się jednak imprezę reanimować (choć, jak powiedział Jacek – przejechał już po niej tramwaj i pociąg pospieszny).

Niestety nie mógł jechać Kramer, ale powód jego absencji nie podlegał żadnej dyskusji. W każdym razie w sobotę rano pojechaliśmy – my, czyli: zakochani, ustatkowani-prorodzinni, pijący z problemami, pijący bez problemów, normalni i inni… Po drodze czekały nas oczywiście małe niespodzianki i ciekawe przygody. Nie będziemy się jednak rozwodzić, nikogo przecież nie interesuje, dlaczego wraz z red. nacz. Jackiem staliśmy godzinę na mrozie i śniegu na Psim Polu oraz dlaczego nasz samochód (to było nieco później) trzeba było pchać pod górę…

W końcu karawana dotarła na miejsce. Czy ktoś z czytelników widział El Dorado? Jeżeli tak, to tylko mu się wydaje, bo nie był jeszcze w Jarnołtówku. A czy ktoś widział pałac sułtana Brunei? Jeżeli nie, to nic nie straciliście, wystarczy udać się do pensjonatu „Przemek” w ww. miejscowości. Biel murów olśniewała z daleka zbłąkanych wędrowców, ściany wysadzane diamentami i komnaty usłane perskimi dywanami przyciągały z najdalszych zakątków planety jej najmożniejszych obywateli, a swojska, przemkowska kuchnia zaspokajała pragnienia najbardziej wybrednych smakoszy.

Weszliśmy w progi pałacu. Zanim to nastąpiło, ktoś, zachowawszy się niepoprawnie, powiedział, że „Przemek” to „wczesny Gierek”, ale skarcony spojrzeniami pozostałych schował się szybko i głęboko. Zapraszani gorąco przez dostojnego, w smoking przyodzianego gospodarza, wstąpiliśmy „na pokoje”. Powitała nas unosząca się w powietrzu woń róż, nieco w dali (gdyż komnaty były ogromne) ujrzeliśmy cudowne łoża z baldachimami oraz obrazy mistrzów holenderskich na ścianach. Następnie każdy z nas poszedł do swojej łazienki wziąć kąpiel w kozim mleku. Tak słodko upłynęły nam chwile do obiadu…

Na obiad podano kurczaki i indyki (na przystawkę), a jako danie główne – prosię, które nasz dobry gospodarz wrzucił na ruszt, jak tylko z daleka zobaczył nasze samochody. Dobrego mieliśmy gospodarza, a kobiety mówiły, że był do tego nawet bardzo przystojny… Po obiedzie należało udać się na zakupy. Tak też zrobiono i wnet mieliśmy cały czeski komplecik imprezowy. I zaczęliśmy z niego korzystać. Wszyscy – zakochani, ustatkowani-prorodzinni, pijący z problemami, pijący bez problemów, normalni i inni. Po kolacji (nie opisujemy, co podano, bo tylko smaka narobimy) goście udali się do salonu, gdzie impreza dobiegła pokrótce końca. Niektórzy jednak trzymali fason do końca (podpowiadamy, że nie byli to ani zakochani, ani ustatkowani-prorodzinni, ani normalni ani inni) i pokazali, że Wrocław też potrafi…

Niestety, nie wszystkim to się jednak podobało (podpowiadamy, że nie byli to zakochani) i po próbie reanimacji jakiegoś smutnego i trzęsącego się pana (wyglądało to trochę na padaczkę) – jak się później okazało, pan był po prostu najebany jak atom – red. nacz. Jacek został nieomalże pobity przez współlokatora, który (o zgrozo!) chciał po prostu spać. Być może niektórzy jadą na sylwestra, aby przeżyć szekspirowski „sen nocy letniej”, ale na szczęście są też i tacy, którzy jadą się po prostu pobawić.

Następny dzień, rozpoczęty po trosze od foch, po trosze od czeskiego browarka, minął dość szybko i ciekawie. Punktem kulminacyjnym był oczywiście bal sylwestrowy w salonie, ale zanim do tego dojdziemy, warto dodać, że wcześniej były popisy saneczkarskie na specyficznym stoku. Zawody z przeszkodami, bo tak to można najkrócej określić, wygrali kolejno: A. za najdalszy zjazd „dolną częścią pleców” na sankach i J. za najdalszy zjazd w ogóle. Warto zauważyć, że trasy wytyczał sam P.

Bal sylwestrowy był cudowny. Orkiestra (że filcharmonia może pozazdrościć) grała wspaniale – same szlagiery i skoczne kawałki. Podziw nikomu z ust nie schodził. Goście bawili się wspaniale, przy czym rewelacją wieczoru była „gwiazdeczka”, czyli jeden z red. nacz., z wielką gwiazdą dookoła oka. Wszyscy z naszą gwiazdeczką chcieli zatańczyć (również męska część sali), z czego jesteśmy bardzo dumni. W tym samym czasie (albo wcześniej, autor nie pamięta za bardzo) miały miejsce mniej przyjemne incydenty, których jednak nie przytoczymy, gdyż nie chcemy psuć nastroju, a poza tym nie jesteśmy zgodni co do ich przebiegu. Dociekliwych odsyłamy do red. nacz. w celu wyjaśnienia szczegółów. Nie wiadomo dokładnie kiedy skończył się bal, ale domyślni czytelnicy wiedzą, kto wyszedł ostatni…

Następnego dnia wesoła gromadka udała się do domu, w dobrych lub mniej dobrych nastrojach. Sylwester był tak udany, że z pewnością za rok pojedziemy znowu do El Dorado i oczywiście w tym samym składzie… Mamy nadzieję, że wtedy znowu powita nas ten sam przystojny gospodarz, ugości tak jak ostatnio, a orkiestra będzie tak profesjonalna i rewelacyjna, jak już bardziej być nie może…

Aktualności

№02· Numer 1/2001

Kronika osiedlowa

W końcu otwarto jadłodajnię „Orion” (dawniej: „Konfident”). Gawiedź rzuciła się do bram tłumami i są już nawet zapisy na następny miesiąc. My – redaktorzy Filogejosa – życzymy właścicielom dużych pięciu gwiazdek nad wejściem…

Plotki i ploteczki. Niezłego Wirachę najprawdopodobniej Wielka Komisja ds. Nadzwyczajnych wybierze już wstyczniu. Ptaszki ćwirkają, że być może nawet w nadchodzący weekend, ale tego do końca redakcji Filogejosa nie udało się ustalić (chociaż jego redaktorzy są w Komisji)

Rada redaktorów naczelnych, w porozumieniu z wydawcą Filogejosa (zresztą na jego wniosek), ustaliła, że red. nacz. Łukasz S. z powodów od niego niezależnych (czyli braku czasu), nie spełnia wymogów, stawianych przez Radę osobie na tak wysokim i odpowiedzialnym stanowisku. Z tego też powodu Rada odsuwa go od pełnienia swoich obowiązków (jakich zresztą obowiązków?). Uzasadnienie: Filogejos rozwija się, a niedługo będzie podbijał świat przez Internet, w redakcji zatem potrzebujemy ludzi pracowitych i aktywnych.

№03· Numer 1/2001

Bohaterowie ostatnich lat

Już niedługo wybory Niezłego Wirachy 2000. Przyjrzyjmy się, kto zdobywał tytuły w ostatnich latach.

Niezły Wiracha ma swoją historię. Coprawda dopiero pięcioletnią, ale od czegoś przecież trzeba zacząć. Nie został jeszcze ostatecznie ustalony termin wyboru najnowszego bohatera, ale możemy się przyjrzeć, kto ten zaszczytny tytuł zdobywał w ubiegłych latach.

1995. Pierwszy Niezły Wiracha to Adrian W. Ten zaszczyt kopnął go za „odkrywanie nowych metod uprawiania sportów zimowych – metoda „twarz-stok””.

1996. Nagrodę dostał Leszek Ż. To wyraz podziwu Komisji, która była pod wrażeniem szybkiego i sprawnego sposobu, w jaki można zaplanować i założyć rodzinę.

1997. Ten rok należał do Marcina S. Wyczyn, za który dostał nagrodę, to tylko jeden z wielu w tamtym pamiętnym roku. Ale Komisja doceniła szczególnie następujący rekord: 100 godzin bez snu.

1998. Po raz pierwszy w historii Niezłym Wirachą zostały aż dwie osoby. Było to możliwe, gdyż jak wiadomo, nagroda przyznawana jest za wyczyn, a nie konkretnej osobie. Wykazali się: Piotr A. i Jacek K. – uczestnicząc w spaleniu ręki tego drugiego.

1999. Ponownie Adrian W. wzruszył Komisję do łez. Nagroda za „uprawianie regionalnej turystyki z przeszkodami na trasie Wrocław – Kamieniec Wrocł.”.

2000.? (ale na pewno wyczyn znakomity...)

№04· Numer 1/2001

Kącik miłośników sztuki

Witam serdecznie miłośników sztuki w XXI wieku. Jesteśmy starsi o rok i pewno wielu z nas nie może się z tym pogodzić. Dla tych jednak, którzy nie mają zamiaru z tego powodu strzelać sobie w głowę, prezentujemy wiersz Poety (z XX wieku) na poważny temat. Poczytajmy:

Jestem kopią Boga… (P.A.)

Jestem kopią Boga,

Pana życia i śmierci

Na ziemi.

Jestem kopią Boga,

Panem życia i śmierci

W obozie zagłady

Jestem tylko nędzną kopią Boga

Komentarz eksperta: Cóż za szczerość, Panie Poeto... Bez obrazy, ale pomimo całej erudycji i wielkiej idei, którymi utwór promienieje, tym razem za komentarz wystarczy tylko ostatnie zdanie wiersza…

№05· Numer 1/2001

Porady prawnika

Dalszy ciąg statutu „Klubu Opierdalacza”, opracowany przez Macieja C.

№06· Numer 1/2001

Jak uniknąć wojny domowej, czyli poradnik dla małżeństw…

№07· Numer 1/2001

Cytat numeru

Redakcja Filogejosa natrafiła na bardzo szczególny przypadek. Poniższy cytat pochodzi z podręcznika dla studentów „Prawo administracyjne”, wydanego w roku 2000, pod redakcją naukową J. Bocia. Podręcznik ten wyróżniony został nagrodą Ministra Edukacji Narodowej (podejrzewamy, że za wyjątkową przejrzystość wypowiedzi).

„W demokratycznym państwie prawnym państwo prawne będzie zgodnie z ustawą gwałcić zasady państwa prawnego, w interesie państwa prawnego, w każdej sytuacji, w której zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. To jest regulacja, która nie powinna mieć miejsca w demokratycznym państwie prawnym, które ma konstytucyjne możliwości prawodawstwa nadzwyczajnego wyłączającego zasady demokratycznego państwa prawnego w demokratycznym polskim państwie prawnym.” (J. Boć, 2000)

Informujemy Czytelników, że na szczęście niedemokratyczny Filogejos nie będzie zgodnie z żadną ustawą demokratyzować niezdemokratyzowanego Filogejosa, w interesie niedemokratycznego Filogejosa, w żadnej niedemokratycznej sytuacji, w które zasady niedemokratyczne demokratyzują demokratyczną redakcję, która stoi na przeszkodzie demokratycznej niedemokratyzacji Filogejosa. Możliwości prawodawstwa nadzwyczajnego redakcja Filogejosa co prawda nie ma, ale i tak wiemy swoje, czyli to, że podręcznik „Prawo administracyjne” został jak najbardziej słusznie wyróżniony nagrodą pana ministra, co z pewnością potwierdzą wszyscy studenci, którzy z nieskrywaną (podejrzewamy) radością i z zapartym tchem pochłaniają kolejne strony tej pasjonującej lektury.

Aby nie być w tyle, Filogejos dokłada się do wyróżnienia p. Ministra E.N. i wyróżnia zarówno podręcznik, jak i autora powyższego cytatu własną nagrodą – Nagrodą Przyjaznego Języka Polskiego. Panie Boć – tak trzymać! Boć przecież język ojczysty najważniejszy...

Cytat udostępniła anonimowa (dla własnego bezpieczeństwa) studentka Wydz. Prawa i Administracji UWr. Dziękujemy!