Na początku były fochy. Nie piszemy, o co poszło, bo jest to mało ważne. W każdym razie był już moment, że do Jarnołtówka chciały jechać tylko 4 osoby, bo reszta kompletnie sfisiowała. Dzięki ofiarności i dobrej woli dwójki redaktorów naczelnych Filogejosa (z wrodzonej skromności nie podajemy swoich nazwisk) udało się jednak imprezę reanimować (choć, jak powiedział Jacek – przejechał już po niej tramwaj i pociąg pospieszny).
Niestety nie mógł jechać Kramer, ale powód jego absencji nie podlegał żadnej dyskusji. W każdym razie w sobotę rano pojechaliśmy – my, czyli: zakochani, ustatkowani-prorodzinni, pijący z problemami, pijący bez problemów, normalni i inni… Po drodze czekały nas oczywiście małe niespodzianki i ciekawe przygody. Nie będziemy się jednak rozwodzić, nikogo przecież nie interesuje, dlaczego wraz z red. nacz. Jackiem staliśmy godzinę na mrozie i śniegu na Psim Polu oraz dlaczego nasz samochód (to było nieco później) trzeba było pchać pod górę…
W końcu karawana dotarła na miejsce. Czy ktoś z czytelników widział El Dorado? Jeżeli tak, to tylko mu się wydaje, bo nie był jeszcze w Jarnołtówku. A czy ktoś widział pałac sułtana Brunei? Jeżeli nie, to nic nie straciliście, wystarczy udać się do pensjonatu „Przemek” w ww. miejscowości. Biel murów olśniewała z daleka zbłąkanych wędrowców, ściany wysadzane diamentami i komnaty usłane perskimi dywanami przyciągały z najdalszych zakątków planety jej najmożniejszych obywateli, a swojska, przemkowska kuchnia zaspokajała pragnienia najbardziej wybrednych smakoszy.
Weszliśmy w progi pałacu. Zanim to nastąpiło, ktoś, zachowawszy się niepoprawnie, powiedział, że „Przemek” to „wczesny Gierek”, ale skarcony spojrzeniami pozostałych schował się szybko i głęboko. Zapraszani gorąco przez dostojnego, w smoking przyodzianego gospodarza, wstąpiliśmy „na pokoje”. Powitała nas unosząca się w powietrzu woń róż, nieco w dali (gdyż komnaty były ogromne) ujrzeliśmy cudowne łoża z baldachimami oraz obrazy mistrzów holenderskich na ścianach. Następnie każdy z nas poszedł do swojej łazienki wziąć kąpiel w kozim mleku. Tak słodko upłynęły nam chwile do obiadu…
Na obiad podano kurczaki i indyki (na przystawkę), a jako danie główne – prosię, które nasz dobry gospodarz wrzucił na ruszt, jak tylko z daleka zobaczył nasze samochody. Dobrego mieliśmy gospodarza, a kobiety mówiły, że był do tego nawet bardzo przystojny… Po obiedzie należało udać się na zakupy. Tak też zrobiono i wnet mieliśmy cały czeski komplecik imprezowy. I zaczęliśmy z niego korzystać. Wszyscy – zakochani, ustatkowani-prorodzinni, pijący z problemami, pijący bez problemów, normalni i inni. Po kolacji (nie opisujemy, co podano, bo tylko smaka narobimy) goście udali się do salonu, gdzie impreza dobiegła pokrótce końca. Niektórzy jednak trzymali fason do końca (podpowiadamy, że nie byli to ani zakochani, ani ustatkowani-prorodzinni, ani normalni ani inni) i pokazali, że Wrocław też potrafi…
Niestety, nie wszystkim to się jednak podobało (podpowiadamy, że nie byli to zakochani) i po próbie reanimacji jakiegoś smutnego i trzęsącego się pana (wyglądało to trochę na padaczkę) – jak się później okazało, pan był po prostu najebany jak atom – red. nacz. Jacek został nieomalże pobity przez współlokatora, który (o zgrozo!) chciał po prostu spać. Być może niektórzy jadą na sylwestra, aby przeżyć szekspirowski „sen nocy letniej”, ale na szczęście są też i tacy, którzy jadą się po prostu pobawić.
Następny dzień, rozpoczęty po trosze od foch, po trosze od czeskiego browarka, minął dość szybko i ciekawie. Punktem kulminacyjnym był oczywiście bal sylwestrowy w salonie, ale zanim do tego dojdziemy, warto dodać, że wcześniej były popisy saneczkarskie na specyficznym stoku. Zawody z przeszkodami, bo tak to można najkrócej określić, wygrali kolejno: A. za najdalszy zjazd „dolną częścią pleców” na sankach i J. za najdalszy zjazd w ogóle. Warto zauważyć, że trasy wytyczał sam P.
Bal sylwestrowy był cudowny. Orkiestra (że filcharmonia może pozazdrościć) grała wspaniale – same szlagiery i skoczne kawałki. Podziw nikomu z ust nie schodził. Goście bawili się wspaniale, przy czym rewelacją wieczoru była „gwiazdeczka”, czyli jeden z red. nacz., z wielką gwiazdą dookoła oka. Wszyscy z naszą gwiazdeczką chcieli zatańczyć (również męska część sali), z czego jesteśmy bardzo dumni. W tym samym czasie (albo wcześniej, autor nie pamięta za bardzo) miały miejsce mniej przyjemne incydenty, których jednak nie przytoczymy, gdyż nie chcemy psuć nastroju, a poza tym nie jesteśmy zgodni co do ich przebiegu. Dociekliwych odsyłamy do red. nacz. w celu wyjaśnienia szczegółów. Nie wiadomo dokładnie kiedy skończył się bal, ale domyślni czytelnicy wiedzą, kto wyszedł ostatni…
Następnego dnia wesoła gromadka udała się do domu, w dobrych lub mniej dobrych nastrojach. Sylwester był tak udany, że z pewnością za rok pojedziemy znowu do El Dorado i oczywiście w tym samym składzie… Mamy nadzieję, że wtedy znowu powita nas ten sam przystojny gospodarz, ugości tak jak ostatnio, a orkiestra będzie tak profesjonalna i rewelacyjna, jak już bardziej być nie może…


