Wydanie archiwalne

Numer 5

28 marca 2001 · Numer 3/2001

Dziś w numerze

  • Zmiany personalne w Filogejosie
  • „Maraton” w odcinkach
  • Drink Brother ruszył!!!

Wiadomości ze świata

№01· Numer 3/2001

Nowy sponsor – wydawca

Słońce ponownie świeci dla Filogejosa

23 marca br zaszły w naszej gazecie olbrzymie zmiany. Tym razem nie dotyczą one redakcji Filogejosa, lecz samego zarządu. W szeregi wydawców wstąpił Marcin „Mietek” Michałowicz, na co dzień kierownik hurtowni piwa. Redakcja cieszy się z takiego obrotu sprawy, tym bardziej, że nowy wydawca zapowiedział pokaźny sponsoring (piwny) dla twórców Filogejosa.

Wydawać by się mogło, że Filogejos zaczyna popadać w tarapaty – stały, niewielki nakład (kilkanaście egz., zamiast – jak planowaliśmy – kilkunastu tysięcy). Ale w piątek nastąpił ten dzień! Filogejos dostał nowy zastrzyk adrenaliny.

Zgodnie ze strategią nowego wydawcy, Filogejos ma stać się drugą Gazetą Wyborczą. Chodzi tutaj oczywiście o nakład, nie o treść, bo do brukowca Unii Wolności się nie porównujemy. Ucieszyła nas ta wiadomość, tym bardziej, że przecież mieliśmy w planach sprzedawać (za gruby hajc) kilkaset tysięcy numerów. Wydawca Mietek będzie, miejmy nadzieję, bardziej konsekwentny niż jego poprzednik i nie spocznie tylko na obietnicach.

Redakcja bardzo cieszy się z przeprowadzonych w końcu zmian na wysokich stanowiskach kierowniczych, szczególnie uradowała ją wiadomość, że nowy wydawca będzie również... sponsorem, a sponsoring odbywać się będzie za pomocą piwa, czyli w sposób, jaki najbardziej lubi naczelny redaktor Jacek. A co na to Jacek? Zapytaliśmy naczelnych o zmiany personalne. Oto, co powiedzieli:

Wiśnia: To wspaniałe, że przytrafiło nam się coś tak niesamowitego. Mamy nadzieję, że Mietek wyprowadzi gazetę na sam szczyt. Już niedługo Filogejos będzie się sprzedawał w kiosku jak świeże bułeczki. Będziemy bogaci i będziemy się rozbijać niezłymi furami. Z takim wydawcą zajdziemy bardzo wysoko.

Jacek: Naszego nowego sponsora znam już od dawna – jeszcze od czasów studenckich w zerówce. Zawsze był złodziejem... Dzięki temu ma teraz chatę, samochód, a teraz naszą gazetę... Nie interesuje mnie piwo, które od niego dostajemy, ale z braku funduszy będę mu smarował dupę. Tak więc odwołuję to, że jest złodziejem i że nie zależy mi na browarach. Jak do tej pory jest to najlepszy wydawca, z jakim kiedykolwiek współpracowałem. A poza tym jest miękki i ciepły...

№02· Numer 3/2001

Wspomnienia Niezłego Wirachy

Jak zostałem bohaterem

Pojechałem na Dworzec Główny po karton papierosów (żeby mieć na wakacje). A że jeden sklep był zamknięty, poszedłem na Piłsudskiego, ale też był zamknięty (bo to była niedziela). Byłem więc lekko wkurzony. Stałem na przejściu dla pieszych i obserwowałem, jak facet z czarną torbą nakręca kamerą ludzi i tramwaje. Rozmawiał z drugim po angielsku. Pomyślałem sobie, że to jakiś kasiasty turysta. W pewnym momencie postawił torbę obok siebie i kręcił dalej.

Nagle usłyszałem przeraźliwy głos jakiejś obleśnej baby, która krzyczała: „Kur.. łobuzy, chamy jebane, gnoje śmierdzące” itp. W tym momencie zobaczyłem dwóch gości, biegnących z czarną torbą.Wyglądało na to, że zarąbali tą torbę zagranicznemu turyście. Więc nie namyślając się podstawiłem jednemu z nich haka. Gruchnął o glebę, że aż miło. Miał obdarte kolana i ręce. Zanim zdążył coś powiedzieć, dostał jeszcze strzała w ryja. Poczułem się dumny i krzyknąłem: „Dawaj, złodzieju, tą torbę” i wyszarpnąłem mu ją z ręki. Drugi gościu w tym czasie stał pod wystawą sklepową i o mało co nie zlał się w gacie ze strachu (przynajmniej tak wyglądał).

W tym momencie baba zaczęła się na mnie drzeć: „Bandyta, łobuz!”, a przestraszone chłopaki zaczęli gęsto się tłumaczyć, że właśnie biegli na tramwaj. Okazało się, że baba krzyczała, bo ją potrącili, a nie dlatego, że ukradli torbę. Wszystko to nagrywał na swoją kamerę zagraniczny turysta. Musiał mieć niezły ubaw, jak to później oglądał w domu.

Wokół zrobiło się zbiegowisko. Ja byłem w jego centrum z głupią miną. A mogło być tak wspaniale – bohaterstwo, sława i nagroda od cudzoziemca za odzyskanie jego torby. Te zielone banknoty miałem już przed oczami… Ale i tak czuję się dumny, bo gdyby naprawdę ukradli torbę, to byłem jedynym, który na to zareagował.

To było wspaniałe przeżycie.

W następnym odcinku: dlaczego naprawiałem altankę na polach…

№03· Numer 3/2001

Nasz nowy wydawca

MIETEK

Dane osobiste:

ukończenie zerówki: z problemami (1981)

wykształcenie: podstawowe niepełne (7 klas)

pierwsza praca: diler narkotykowy

pierwsza żona: Siamana (nieudane małż.)

1995-1998: pobyt w ZK w Rawiczu

od 1998: szczęśliwy handlarz maturami, wojskiem, zwolnieniami i innymi tam...

druga żona: Marta

największy sukces: wydawca Filogejosa

Aktualności

№04· Numer 3/2001

Kronika osiedlowa

Od zeszłego piątku nowym współwydawcą Filogejosa został Marcin Michałowicz, ogólnie znany jako Mietek. W tym uroczystym dniu wznieśliśmy wszyscy za niego toasty. Mietek zapowiedział, że uczyni z Filogejosa drugą Wyborczą.

W sobotę, 17.03 br., Jacek i Agnieszka zrobili wspólnie imprezę urodzinową na Żmudzkiej. Wśród zaproszonych gości zabrakło tylko Polana z żoną, który najwyraźniej olał urodziny kolegi. Dokładną relację z sobotniego wieczoru prezentujemy w dzisiejszym numerze Filogejosa.

Po jednej z wielu imprez w „Gondoli”, Jacek znowu pokazał, że jest kandydatem do Niezłego Wirachy za rok 2001. Oczywiście nie musimy opisywać, jak na parkiecie szalał w mocno „niepełnym” stroju, godne uwagi jest tylko, że podczas powrotu do domu znowu zrobił sobie krzywdę (tym razem skacząc przez płot rozwalił sobie rękę). Redakcja po raz kolejny gratuluje (czy ktoś zauważył, że w każdym numerze gratulujemy czegoś Jackowi???!!!).

№05· Numer 3/2001

Kto miał Alibi w urodziny

Jak Jacek wkładał język Arturowi i nie tylko

Nikt z jackowych gości nie zdawał sobie chyba sprawy z tego, że impreza zakończy się w Alibi, choć na pewno każdy był zdania, że głównym bohaterem imprezy będzie jej gospodarz, który od jakiegoś czasu po prostu nie daje szans innym na wykazanie się, brutalnie tępiąc konkurencję do Niezłego Wirachy 2001.

U Jacka było jeszcze względnie spokojnie, aczkolwiek już z elementami typowymi dla imprez z Jackiem. Pod koniec jak zwykle (to już nawet nie dziwi) próbował się rozbierać. Ale nie to było punktem kulminacyjnym wieczoru. Najciekawsze momenty mieliśmy w Alibi, gdzie cała ferajna udała się po godz. 23.

Jacek wstąpił w swoją klasyczną fazę, a mianowicie zaczął doklejać się do swoich kolegów. Brutalnie zaatakował Wiśnię i Szczawia, a następnie prawie co wepchnął język do ust Arturowi (Fiukowi). Żaden z podrywanych w ten sposób kolegów nie dał się jednak do niczego sprowokować i Jacek zawiedziony musiał odejść z niczym. Redakcja nie posiada informacji, czy w ten sam sposób był również atakowany Albert, ale wydaje nam się, że to całkiem prawdopodobne.

Impreza skończyła się po drugiej, po czym goście spokojnie (o dziwo) rozjechali się do domów.

№06· Numer 3/2001

Kącik miłośników sztuki

I w marcu miłośnicy sztuki nie będą się nudzić. Jak co miesiąc, najbardziej uprzywilejowani są Ci z czytelników, którzy kochają poezję Piotra, naszego osiedlowego poety. Specjalnie dla Was, moi drodzy, zaprezentujemy dzisiaj wiersz z 1994 roku (jak większość, bez tytułu, ale za to treściwy). Specjalna nagroda dla tego, kto zgadnie, w jakim miesiącu został wiersz napisany (proszę nie posiłkować się pomocami naukowymi...).

* (autor: P.A.)

Widziałem Boga

Chodzi w wytartych dżinsach

i przepoconej koszulce

Nosi długie włosy

i jest wiecznie nieogolony

Po ulicach nieba

chodzi wiecznie zaćpany

aby móc nadal kochać

Komentarz eksperta: Widzę to w ten sposób. Pierwsze zdanie to typowy objaw schizofrenii paranoidalnej, później następuje już tylko opis Jacka K. podczas pobytu w Boszkowie kilka lat temu. Z wyjątkiem zakończeń trzech ostatnich wersów, które powinny brzmieć: zamiast „nieba” – „Boszkowa”, zamiast „zaćpany” – „zajebany” i zamiast „kochać” – „łoić na maksa”. Dla nas wszystko jest jasne – poeta był już po paru głębszych i wydawało mu się, że zobaczył Boga, a to był po prostu Jacek, który bynajmniej Boga wtedy nie przypominał, a najprawdopodobniej przechodził właśnie nawalony w drodze z jednej imprezy na następną... Z tego wynika, że poeta napisał powyższy wiersz w formie żartu, z elementami ironii i groteski i tak też należy ten tekst odbierać. W związku z powyższym gratulujemy poecie poczucia humoru, a Jackowi gratulujemy oczywiście Boszkowa...

Cytat numeru

№07· Numer 3/2001

MARATON

Poemat o krainie wiecznej szczęśliwości

Od dzisiejszego numeru Filogejos będzie prezentować „Maraton”, wybitne dzieło wybitnego boliwijskiego tynkarza, który zasłynął m.in. tym, iż wprowadził nową formę w murowaniu południowych ścian budynków. Utwór Davida Cherry wydrukujemy w ośmiu odcinkach. Dla niecierpliwych prowadzimy sprzedaż wysyłkową całości – cena 180 zł. Jednocześnie informujemy, że: Arkadia jest krainą marzeń i tylko w sferze marzeń istnieje (niestety), tak jak nie istnieją w rzeczywistości jej bohaterowie. Wszystkie bowiem postacie tej historii są fikcyjne, a jakakolwiek zbieżność imion i nazwisk z rzeczywistymi może być tylko i wyłącznie przypadkowa. Nie doszukujmy się więc żadnego związku pomiędzy sympatycznymi szlachcicami a szarą, nudną dwudziestowieczną rzeczywistością...

№08· Numer 3/2001

Lista przebojów

„Ta knajpa Rzym się nazywa...”

(Diabeł)

INWOKACJA

Na bezdrożu zupełnym, wśród pagórków zielonych

stał dom okazały, pięknie położony

w samym centrum raju, ogrody dokoła

mnóstwo kwiatów- ich zapach tak nozdrza przenikał,

że aż miło; na środku zaś stała topola.

W raju tym wspaniałym wszelki żal zanikał.

Gdy człowiek doń wchodził, śpiewać mu się chciało,

gdy wychodził- kawałek duszy ubywało.

A zarządzał tym wszystkim wielki książe Józef,

co potomkiem królewskich rodów był najlepszych.

Gdy patrzyło się w jego przeuroczą buzię,

to ochota brała na pisanie wierszy.

Tak miał twarz przecudowną ów młodzieniec bystry,

ów książę poezji, natchnienie malarzy,

tak dumną postawę i serce miał mężne,

iż nie mógł się opędzić od dziewczęcych twarzy.

A powodzenie u kobiet miał, trzeba przyznać,

jakiego nigdy dotychczas nie miał mężczyzna.

Bo przystojnych młodzieńców ziemia poskąpiła,

tak więc uroda Józka i niezwykła siła

jak kwiat czarnego lotosu kobiety zwabiały

w sidła miłości okrutnej; wyjść nie pozwalały.

Raj to był przepiękny, ziemia obiecana,

cudowne dzieło Stwórcy, poezja złotem tkana.

Kraina marzeń, dreamlandia- tak ją nazywali

artyści i do dzisiaj nazwa ta przetrwała.

Owoc snu Zeusa, miłość Afrodyty,

Heraklesa siła i mądrość Ateny,

ambicja Wałęsy, szaleństwo Madmaxa,

odwaga Conana, zdradliwy śmiech hieny-

to wszystko zobaczy się w rajskim ogrodzie,

patrząc oczami duszy...

SIELANKA, CZYLI I LOVE ARKADIA. BURDA

Gdy słońce wysoko uniosło się w niebie

uśmiechem swym budząc naturę do życia,

w bramy rajskiego ogrodu goście zawitali,

a każdy miał w kieszeni bańkę do przepicia.

Kwiaty ich powitały zapachem wspaniałym,

swą wonią, co świadomość przywraca zemdlonym,

topola aż do ziemi pokłon im oddała,

owoce się oblały rumieńcem czerwonym.

Tak gości się wita we włościach Józefa,

w krainie tej mlekiem i miodem płynącej.

Nie ważne czy król to, czy jakiś łachmyta,

zawsze powitanie będzie miał gorące.

Tak też jest i dzisiaj, goście wchodzą w progi,

buty wycierają w trawnik przed chałupą.

Józef wstaje z łóżka, idzie się przywitać,

w ciemnościach komnaty świeci gołą dupą.

"No cóż, wstać już trzeba, skoro goście przyszli,

trzeba piwa nalać"- cicho sobie myśli-

"Przerwa się skończyła, dzień się rozpoczyna,

muszę iść wytoczyć osiem beczek wina"

A goście w dom wchodzą, przy stołach siadają,

na wejście Józefa cierpliwie czekają.

Tymczasem Józef rumieńcem się oblał,

bo zapomniał gaci naciągnąć na biodra

i z gołą dupą wszedł do dużej sali,

gdzie goście przy stołach cierpliwie czekali.

Wnet się jednak spostrzegł i gacie podciągnął,

by nie kusić kobiet swoją wielką trąbą.

"Co tam u was słychać? Witam towarzyszy!

Cieszę się, iż dzień ten wspólnie tu spędzimy,

bo to wielka okazja, nie wiem czy ktoś słyszał,

że maraton się dzisiaj rozpocząć powinien"

"Słyszeliśmy, Józef, nalej lepiej piwa"-

ktoś z drugiego stołu głośno się odzywa.

Wtedy Józef poszedł beczki trzy wytoczyć,

bo się wola ludu spełnić przecież musi.

Trzeba zaspokoić pragnienie ogółu,

a i własny grzdyl skacze i do złego kusi.

Ale co tu zrobić..., książęca powinność,

a człowiek nie wielbłąd i wypić coś trzeba,

poza tym maraton- to już jest argument,

A piwko nie zamknie dostępu do nieba.

Beczki wytoczone, kranik podłączony,

piwo już się leje w cztery świata strony.

Kufle idą w górę, wiwaty padają,

wszyscy gospodarza raźno wychwalają.

"Za potęgę szlachty"- ktoś tam się odezwał,

"Za wolność i pokój"- słychać wielkie słowa,

"I piwo za darmo"- śmiałek się wychylił,

lecz widząc wzrok Józka od razu się schował.

Poniżej prezentujemy listę długów Jacka (w kolejności prawdopodobnej ich spłacalności)

Agnieszka 100 zł (od sylwestra)

Wiśnia 50 zł (za sprawy ogólne)

kolega z grupy 25 zł (kompakty)

Żuku ok. 30 zł (sprawy ogólne)

Albert ok. 10 zł

koleżanka z grupy 15 zł (sprawy ogólne)

druga koleżanka z grupy 5 zł (papierosy)

Szczawiu 40 zł (cyt. „Nie oddam, niech sobie sprzeda transformator”)

Handlobank 7 zł plus odsetki (nie zapłaci, bo już zamknął konto)

Do tego dochodzi prawdopodobna kreska w Gondoli.