Wydanie archiwalne

Numer 6

11 czerwiec 2001 · Numer 4/2001

Dziś w numerze

  • Sensacyjna „ucieczka” Cinka
  • Dlaczego Jacek naprawiał altankę?
  • Drink Brother – Stefan opuszcza grę

Wiadomości ze świata

№01· Numer 4/2001

Gdzie był Marcin S.?

Bez słowa wyszedł z domu w krótkich spodenkach i wrócił dopiero po tygodniu. Czy ktoś wie, co się działo z naszym kolegą?

Przed dwoma tygodniami dom rodzinny opuścił Cinek. Wydawało się, jakby właśnie wyszedł po chleb. Ale to nie po chleb wyszedł nasz kolega. Nikt, nawet jego żona, nie wiedziała – po co?; nie wiedziała też, czy w ogóle zamierza wrócić.

Żeby lepiej zarysować sytuację, przypomnijmy tekst jednej z piosenek zespołu „Dżem”: „Pewnego dnia rzucę to wszystko i wyjdę rano, niby po chleb. (…) i wrócę tam – na aleję pełną róż”. Tak właśnie (może z wyjątkiem alei róż) zrobił nasz kolega – Marcin (alias Cinek). Otóż pewnego pięknego, upalnego dnia, mając na sobie krótkie spodenki i koszulkę, wsiadł do samochodu marki Lanos i odjechał. Jak czytelnicy zapewne wiedzą, Marcin od prawie roku posiada żonę, z którą wspólnie dzielą małżeńskie dole i niedole. Niestety żona tym razem nie wiedziała, gdzie Marcin pojechał.

Od tej pory słuch po nim zaginął. Wszyscy byli w wielkim szoku, szczególnie Agnieszka, której redakcja Filogejosa serdecznie współczuje. Na szczęście po tygodniu bohater „Wielkiej Ucieczki” się znalazł…

Dotąd nie wiemy, co było przyczyną tajemniczego zniknięcia Cinka, ale podczas jego nieobecności Filogejos, dzięki pomocy kilkunastu sprzężonych ze sobą procesorów, przeanalizował kilkaset tysięcy możliwości, z których komputer wybrał kilka najbardziej prawdopodobnych. Możliwości te dotyczą przyczyn i prawdopodobnych miejsc pobytu naszego kolegi w ostatnim tygodniu. Oto one:

1. „Wspomnień czar”. Marcin pojechał do Dziwnówka, śladami swej niezapomnianej wyprawy sprzed dwóch lat. Odwiedził plażę, na której poznał Agnieszkę i odbył spacer w gwieździstą noc, wspominając tamte czasy. Następnie, wracając, zahaczył o gorzowskie lasy, w których – podczas owych pamiętnych wakacji – spędził z przyjaciółmi (i Agnieszką, oczywiście) wspaniałe chwile. Było tak, jak w piosence: „Jesteśmy na wczasach, w tych gorzowskich lasach…”

2. „Na tropach Yeti”. Marcin spotkał myśliwego, który planował właśnie wyprawę do Tybetu, aby schwytać legendarnego Yeti. Niewiele się namyślając (co tu zresztą było się namyślać) wskoczył do samochodu i zaproponował swoją pomoc w polowaniu na dziką bestię. Myśliwy propozycję przyjął i tak oboje pojechali na Daleki Wschód, aby dzięki swemu męstwu i poświęceniu zdobyć niezapomnianą sławę i chwałę. Podobno wszystkie Yeti tak się przestraszyły, że całymi stadami, sikając pod siebie, uciekły na Syberię (i stąd właśnie ostatnia powódź na Syberii).

3. „Na biegunie”. Marcin oglądał program o Marku Kamińskim. Stwierdził, że też chce zdobyć jakiś biegun. Jak to w jego stylu – co pomyślał, to zrobił. Wsiadł do samochodu, pojechał i … zdobył.

4. „Strażnik Teksasu”. Pewnego razu Marcin stwierdził, że chce być jak Walker (strażnik Teksasu) – dzielny, silny, zdecydowany, sprawiedliwy i rozsądny (w skrócie: macho). Miał już dość czytania w gazetach o przestępstwach, popełnianych przez gangi i mafie. Ubrał krótkie spodenki (dla niepoznaki) – wczesniej spakował strój supermana do bagażnika – i odjechał w stronę Pruszkowa. Szybko rozprawiwszy się z bandziorami i oddawszy ich w ręce Centralnego Biura Śledczego, powrócił w domowe pielesze, aby z powrotem oddać się rozkoszy błogiego, rodzinnego życia. Niestety superman nie zdołał ocalić (choć podobno próbował) domu weselnego w Jerozolimie, który zawalił się niespodziewanie, co spowodowało śmierć kilkudziesięciu osób. Żydzi bardzo liczyli na supermana i mają teraz do niego duże pretensje. Czyżbyśmy musieli znowu za coś Żydów przepraszać…?

5. „Wyspa skarbów”. Marcin przeczytał książke o wyspie, na której piraci ukryli kiedyś wspaniały skarb. Szybko ubrał krótkie spodenki (bo wyspa jest na Karaibach, a tam jest ciepło) i pojechał nad morze, skąd, jak prawdziwy pirat, popłynął statkiem na Wyspę Skarbów. Nie wiadomo, czy skarb został odnaleziony, ale skądinąd wiemy, że szwajcarskie konta naszego kolegi powiększyły się o kilkaset milionów dolarów. Więc być może…

6. „Big Brother”. Nasz komputer wskazał też na Sękocin pod Warszawą, jako prawdopodobne miejsce pobytu Cinka. Cóż – mógł on na przykład koczować tydzień pod domem Big Brothera, aby dostać autograf Alicji (a być może nawet umówić się z nią na kolację). Ale Alicja nie opuściła domu, więc Marcin, rozczarowany, musiał wrócić do żony.

Komputer podał jeszcze kilka innych prawdopodobnych miejsc pobytu Cinka, ale wydawały się dosyć nieprawdopodobne, więc nie zamieścimy ich w Filogejosie. W końcu podajemy tylko rzetelne informacje, nie możemy sobie pozwolić na blamaż.

Można mieć nadzieję, że wycieczka Marcina była pouczająca dla niego i jego całego otoczenia. Bez względu na to, jakie niesamowite przygody przeżył nasz kolega, jesteśmy pewni jednego – był to wyczyn godny Niezłego Wirachy. W przyszłorocznych wyborach nie będzie miał chyba konkurenta (chociaż, znając Jacka K., nic nie jest jeszcze rozstrzygnięte…).

Aktualności

№02· Numer 4/2001

Kronika osiedlowa

Kronikę rozpoczynamy sensacyjną wiadomością. Nasz kolega – Marcin (Cinek) – bez słowa wyjaśnienia opuścił rodzinny dom na ponad tydzień czasu, udając się w bliżej nie określone miejsce. Bliżej temat przedstawiamy na pierwszej stronie, także w kronice ograniczymy się tylko do zasygnalizowania tego faktu.

Jacek znowu rozbił sobie głowę. Nasz redaktor, wychodząc z lokalu „Orion”, kilkakrotnie przejawiał bliski kontakt z ziemią. Podczas jednego takiego „bliskiego spotkania” uszkodziła mu się czaszka. Na szczęście tym razem obyło się bez szpitala. Jak wszyscy zainteresowani losami Jacka dobrze pamiętają, to nie pierwszy raz w przeciągu roku, kiedy Jacek rozbija sobie głowę. Życząc powodzenia, radzimy jednak rozwalać sobie inne miejsca.

16. czerwca zapraszamy wszystkich na wspaniałe ognisko nad Widawą, na którym jubilat – redaktor Adrian W. – będzie stawiał piwo i kiełbachy. Uwaga: organizatorzy informują, że zaproszenie nie obowiązuje posła Janowskiego, gdyż po prostu go nie lubią i nie chcą pić z nim browarów.

№03· Numer 4/2001

Dlaczego uciekł Cinek?

Rozmowa z psychologiem – Janem Zapaścią – na temat ostatniego wyczynu Cinka

Pan psycholog Jan Zapaść zgodził się udzielić nam krótkiego wywiadu na temat zdrowia psychicznego Marcina, który niedawno na tydzień uciekł z domu.

Filogejos: Czy Marcin jest normalny?

Jan Zapaść: Oczywiście, że tak. W końcu każdy człowiek ma czasem ochotę pier… drzwiami i uciec w piz…

F: A czy już teraz nic mu nie grozi?

JZ: Możemy być spokojni. Marcin cierpi, co prawda, na cztery spośród pięciu odmian schizofrenii, ale z tym też da się żyć, nie wyróżniając się za bardzo ze społeczeństwa.

F: Czy wyczyn może się powtórzyć?

JZ: Teraz na pewno okres jest ku temu sprzyjający. Pacjentowi wydaje się, że świat jest w zasięgu ręki, że wystarczy tylko wsiąść do samochodu w krótkich spodenkach i odjechać.

F: Czy szansa na przyznanie tytułu Niezłego Wirachy może wpływać na jego postępowanie?

JZ: Sam chciałbym dostać ten tytuł i wiem, że dla niego można wiele zrobić, z wielkim poświęceniem na czele. To bardzo prawdopodobne, że ta motywacja popchnie go do kolejnego takiego wyczynu.

F: Czy stan zdrowia Marcina poprawia się?

JZ: Z dnia na dzień jest coraz lepiej. Być może po pewnym czasie powróci do stanu sprzed lipca 1999.

F: Dziękujemy za wyczerpującą rozmowę.

№04· Numer 4/2001

Kącik miłośników sztuki

Smutną wiadomość mamy dla wszystkim miłośników naszego „etatowego” poety. Najprawdopodobniej od przyszłego numeru będziemy analizować wiersze innego poety – Piotra Pierożyńskiego. Jak widać – poezja nam w Piotrów obrodziła; spróbujmy się nacieszyć jeszcze jednym utworem tego „naszego” Piotra.

* (autor: P.A.)

Próbowałem dosięgnąć słońca

przez drzwi światów.

Jakiś skurwiel

przytrzasnął mi palce.

Komentarz eksperta: To musiało kurwa boleć…

№05· Numer 4/2001

Wspomnienia Niezłego Wirachy

Przez wrodzoną skromność Jacek nie chciał opisać zdarzenia z altanką, które miało miejsce jakieś 7 lat temu. Jako świadek tamtej przygody, mogę to zrobić za niego, nie pomniejszając przy tym jego zasług.

Było to w niedzielę rano, właśnie skończyła się impreza u koleżanki. Było nas czterech: Jacek, Żuku, Fiuku i ja. Po imprezie nie poszliśmy jednak do domu, lecz na pola, na truskawki. Było bardzo gorąco, ludzie właśnie wychodzili do kościoła na siódmą rano, a my maszerowaliśmy raźno na szaberek. Nie wszystkim jednak wystarczyło najeść się truskawek na polu, potrzebne były jakieś dodatkowe emocje.

Jacek z Żukiem wypatrzyli stojącą na środku pola altankę i stwierdzili, że fajnie byłoby do niej wejść. Nie przeszkadzało im nawet to, że była zamknięta na kłódkę. Pomyśleli chwilę (naprawdę tylko chwilę), po czym zaczęli taranować przednią ściankę. Po paru niezłych szturmach udało im się dostać do środka. W środku oczywiście nie było nic godnego uwagi, tak więc nasi bohaterowie z radością i dumą na twarzach opuścili domek. Ale to nie był koniec przygód. W zasadzie cała zabawa dopiero się zaczynała.

Zauważyłem, że z trzech stron jesteśmy otaczani przez „rolników”. Biegli bardzo szybko, z drągalami, i wymachiwali mocno rękoma. Chyba nie chcieli nas uściskać. Zaczęliśmy się z Fiukiem wycofywać w jedynym wolnym kierunku. Ale oczywiście Jacek nie kwapił się do ucieczki. Został dorwany przez właściciela altanki. Żukowi udało się uciec, ale kiedy spokojnie wracał przez Zgorzelisko na osiedle, został przechwycony przez jakiegoś rolnika i dowieziony na komendę. W tym samym czasie na komendę odwieziono również Jacka, ale kiedy właściciel altanki powiedział przed komendą: „Tylko nie próbuj uciekać”, Jacek uciekł.

Kłopoty się nie skończyły, bowiem złapany przez rolnika Żuku musiał zobowiązać się do naprawienia altanki. Tak więc cała czwórka „bohaterów” poszła na pole z młotkiem, piłą i deskami reperować starą budę. Był tam też właściciel, który w zasadzie sam wykonał za nas prawie całą robotę. Nie muszę dodawać, że Jacek nie ruszył nawet palcem, wylegując się na słońcu i paląc fajeczki…

Cytat numeru

№06· Numer 4/2001

MARATON (2)

Poemat o krainie wiecznej szczęśliwości

Dziś kolejny odcinek opowieści o Arkadii, tak bardzo przypominającej „Dyndola”. Informujemy jak zwykle, że: Arkadia jest krainą marzeń i tylko w sferze marzeń istnieje (niestety), tak jak nie istnieją w rzeczywistości jej bohaterowie. Wszystkie bowiem postacie tej historii są fikcyjne, a jakakolwiek zbieżność imion i nazwisk z rzeczywistymi może być tylko i wyłącznie przypadkowa. Nie doszukujmy się więc żadnego związku pomiędzy sympatycznymi szlachcicami a szarą, nudną dwudziestowieczną rzeczywistością...

kupuj w Omac