Wydanie archiwalne

Numer 7

2 listopad 2001 · Numer 5/2001

Dziś w numerze

  • Jak przeżyć tydzień w supermarkecie?
  • Wywiad z bin Ladenem! Tylko u nas!
  • Drink Brother – kolejna osoba odchodzi

№01· Numer 5/2001

NW’ 2001 – bez wyścigu po trofeum?!

Jeszcze nie do końca opadły emocje po wyborach Niezłego Wirachy 2000, a już za dwa miesiące odbędą się kolejne

Nie ma się jednak z czego cieszyć, bo w porównaniu z poprzednim rokiem ten nie obfituje w tak liczne i ciekawe wydarzenia, za które można by otrzymać tytuł. Był co prawda wyczyn niesamowity i bezprecedensowy – „kolegi Marcina wyprawa w nieznane”, ale – co zastanawiające – dosyć marnie, w odniesieniu do lat poprzednich, wypada w nowym milenium Jacek – Niezły Wiracha 2000. Zapowiadał on buńczucznie na początku roku, że zdobywając ostatni tytuł XX w. będzie chciał do kolekcji zdobyć pierwszy w XXI. Nie zanosi się na to jednak, bowiem Jacek w tym roku nie dokonał zbyt wielu fascynujących i nadzwyczajnych rzeczy. Pomimo tego redakcja wierzy, że w ostatnich dniach bieżącego roku Jacek pokaże, że chciałby na trwałe wejść do historii NW, czyli po prostu pokaże na co go naprawdę stać. A wszyscy wiemy dobrze, że stać go na wiele. Powodzenia!

Co nowego???

№02· Numer 5/2001

Kronika osiedlowa

Jak niektórzy (co bardziej spostrzegawczy spośród tych, mających kolorowe egzemplarze) już z pewnością zauważyli, zmieniła się nieco oprawa kroniki osiedlowej. Czarna ramka kojarzyła się wszystkim z mało przyjemnymi rzeczami, a jak wiadomo Kronika przedstawia fakty ogólnie wesołe i sympatyczne. Chcieliśmy oprawić tekst w zieloną ramkę, bo zielony to kolor nadziei, a my mamy nadzieję, że będziemy mieli o czym pisać, ale w końcu wybraliśmy kolor niebieski: ogólnie dlatego, że podobno jest uspokajający. A to wszystko po to, żeby Jacek K. się za mocno nie denerwował, jak będzie o sobie czytał w Kronice...

Polan postarał się o rodzeństwo dla swojego potomstwa. Filogejos serdecznie gratuluje!!!

№03· Numer 5/2001

Czy bin Laden lubi czekoladę?

W Mc Donald’s w Jerozolimie spotkaliśmy bin Ladena. Siedział przy stoliku, zajadając się hamburgerami i popijając coca-colą. Rozmawiał z nim nasz reporter

Filogejos: Czy to prawda, że planuje pan kolejny atak terrorystyczny? Wg informacji, które przesłał nam urugwajski wywiad, ma to być czeska fabryka czekolady „Studencka”...

bin Laden: Mówmy sobie na ty, mam na imię Osama

F: Czesław, bardzo mi miło (uścisk ręki). Jak skomentujesz w takim razie najnowsze doniesienia urugwajskiego wywiadu, że nie smakuje ci czeska czekolada?

bL: To nieprawda, lubię czeską czekoladę. Moja ulubiona to mleczna z bakaliami. Wprost za nią przepadam

F: Czy w takim razie atak na „Studencką” byłby działaniem czysto strategicznym?

bL: Przerwanie produkcji czeskiej czekolady spowodowałoby załamanie się rynku w Środkowej Europie, a to z kolei doprowadziłoby do znacznych fluktuacji cen czekolacy na całym świecie. Podrożałyby czekolady szwajcarskie, a moja teściowa posiada znaczne udziały w Nestle. Nie ukrywam, że poprawiłoby to rodzinne finanse.

F: A propos rodziny. Czy twoja żona wie cos o twoim romansie z małżonką Clintona?

bL: To pomówienia! A tak między nami, to był tylko przelotny romans.

F: Ale urugwajski wywiad, na czele z Pedro Pedrosem, twierdzi, że pani Clinton oddała ci się kiedyś podczas urlopu w Wenecji, na Moście Zakochanych. Podobno robiliście to na amerykańskiej fladze...

bL: Urugwajski wywiad powinien się raczej skoncentrować na czeskiej czekoladzie. A na amerykańskiej fladze to robię tylko kupę.

F: Więc kiedy atak na „Studencką”?

bL: A czy ja powiedziałem, że będzie do cholery jakiś atak?! Nie wkurzaj mnie, Czesław, bo ci zaraz z bańki zasunę. A tak w ogóle to spadaj, nie chce mi się już z tobą gadać.

F: No dobra, dobra. Ale powiedz mi jeszcze, jak ty to robisz, że cały czas trzymasz tak świetną figurę? Wpierdalasz już przecież siódmego hamburgera.

To pytanie zostało jednak bez odpowiedzi...

№04· Numer 5/2001

Kącik miłośników sztuki

Zgodnie z zapowiedziami z poprzedniego numeru nie będziemy już analizować wierszy naszego „osiedlowego” poety (może tylko przez jakiś czas, w końcu przecież coś jeszcze napisze...). W tym numerze zupełnie z innej beczki – po ambitnej poezji wieszczów nadszedł czas na wyluzowaną poezję bardów. Z tej przyczyny prezentujemy (i oczywiście omawiamy, czyli z cyklu: co poeta miał na myśli) jeden z wierszy Grzesia, z reklamowanego już przez nas w pierwszym numerze tomiku pod tytułem „Grześ”; oczywiście w oryginale wiersze są z układem na gitarę.

Tyk, tyk (autor: Grześ)

Tyk, tyk tyka zegar

Mijają godziny,

Tyk, tyk tyka zegar

Ucieka nam czas

Sekundy, minuty,

Kwadranse, godziny,

Tygodnie, miesiące

I kolejne urodziny

Tyk, tyk tyka zegar

Ubywa wciąż nas,

Tyk, tyk tyka zegar

Minął dawnych imprez blask

Tyk, tyk czas ucieka

Jak przez palce piach

Tyk, tyk tyka zegar

Aż pomyśleć strach

Komentarz eksperta: No właśnie, aż strach pomyśleć, co by było, gdyby Adam Mickiewicz miał trochę talentu Grzesia. Utwór „Tyk, tyk” mógłby wtedy zastąpić „Odę do młodości”, a wówczas zamiast „Młodości, ty nad poziomy wylatuj!” Mickiewicz z pewnością zawołałby: „Piachu, ty przez palce nie uciekaj!”...

№05· Numer 5/2001

Opowieści niewiarygodne

Wóz ciął powietrze jak nóż weselny tort. Noga TeeMa, zdecydowanie naciskająca na gej gazu, z każdym przejechanym kilometrem przybliżała ekipę do grodu Kraka. Minęli Łódź i zatrzymali się na postój w knajpie o wyglądzie postindustrialnym.

Weszli do środka. Elokwencja ścienna przypominała motyw w kratkę, dość estetycznie obrócony wskutek zapaści sejsmicznej o 45 stopni.
- Dzień dobry - powiedział torero, wchodząc do środka. Mógłby przysiąc, że dziewczę za barem spytało "oro?". Ale równie dobrze mogło to być "dzień dobry". Dobry przynajmniej do tej pory.
- Co pani dzisiaj poleca? - grzecznie spytała Marysia TeeMowa. Mnogość asortymentu mogła przyprawić o ból głowy. Gustowne billboardy wykonujące kolorystyką na oczach patrzącego kopnięcie mawashi-geri zachęcały do
spożycia zestawu hamburgerowego za jedyne 10 zł.
- To, co jest wywieszone - równie grzecznie, co nieprzytomnie odparła nemocnica za pultem.
- Aha - powiedziała Konstatacja. Torero rozejrzał się za czymś wywieszonym do jedzenia.

Najwyraźniej nemocnica nie polecała nic. Podjęli wyzwanie. Torero wczytał się w Listę Dań. Po kilkunastu sekundach wpatrywania się w Listę zawieszoną trzy metry nad ziemią metr w poziomie od patrzącego poczuł napływ soków trawiennych i ból karku. Złożył to na karb głodu.
- Proszę mi powiedzieć, co to jest "szwajcar"?
- Nie wiem.
Oczywistość tej uwagi wyszła zza kontuaru i przyglądała się pręgierzanom z niekłamanym zainteresowaniem.
W drzwiach pojawiła się Ula.
- Proszę kawę i zapiekankę - powiedziała Marysia TeeMowa, Ula nie namyślając się długo zdecydowała tak samo.
- Dla mnie zestaw z kurczakiem - zadysponował torero. Zestaw z kurczakiem składał się z frytek, coli i udka kurczaka.

Usiedli przy barze. Mijały dni.

Po tygodniu pojawiła się nemocnica z kawą i colą. Cola była smaczna.

Po dwóch tygodniach nemocnica przyniosła zapiekanki. Najwyraźniej ergonomia wkradła się również do kuchni, bowiem zapiekanka niczym telefon komórkowy idealnie wręcz układała się w dłoni, jeśli akurat dłoń znalazła się na jej drodze. Jeśli nie, luźno zwisała w kierunku wyznaczonym przez grawitację zgodnie z prawem Newtona i odzież Marysi, zgodnie z prawem Murphy'ego. Do gumy dodano również nieco aromatu zapiekanki, jednakowoż kooperant dostarczający ten aromat do Lokalu przebywał najwyraźniej na zwolnieniu lekarskim.

Nagle przed torreadorem wylądował lotem koszącym zestaw z kurczaka.
- Smacznego - powiedział torero.
- Dziękujemy - powiedziały Panie.
- Chrup - powiedziały zęby wgryzając się w kurczaka.
- Ała - powiedział kurczak starym i zmęczonym głosem.

Frytki po krótkiej walce poddały się. Kurczak nie poddał się i najwyraźniej działał w zmowie z widelcem. Torero odczuł wstyd, że dokucza staremu i schorowanemu ptakowi. Wstyd miał także podłoże religijne - stopień wyrobienia mięśni udka leżącego przed nim kurczaka świadczył, że torero porwał się z widelcem na pątnika co najmniej dwa razy w roku odbywającego pielgrzymki do Częstochowy. Piesze. Nie wypadało jeść współwyznawcy, toteż talerz z resztą frytek i zwycięskim kurczakiem wylądował na kontuarze.
- Pszepani, tego kurczaka naprawdę nie da się jeść. Czy ma pani może... yyyy... młodszego?
- Niestety, akurat kurczaki wyszły - odparła nemocnica.

Torero już chciał zaoferować swą pomoc w poszukiwaniach, ale pokrótce uświadomiwszy sobie, że podobnie jak leżący przed nim tamte również wyszły na pieszą pielgrzymkę, wybrał wariant B. Oddał inicjatywę.
- Proszę wybrać coś innego - usłyszał.
- Eeee... no więc... poproszę hamburgera.

Po roku świetlnym, który minął nadspodziewanie szybko, na scenie dziejów
pojawił się Hamburger. Poza sałatką zawierał on kawałek mięsa oraz bułkę, którą torero z racji swojej praktyki w firmie spożywczej
zidentyfikował jako tzw. bułkę pita. Dokonano obdukcji. Mięso spełniało zaiste kryteria świeżego... no, może świeższego o jakieś 20 lat od udka, określenie "świeże" byłoby nadużyciem. Bułka pita zaś... Torero pomyślał, że jeśli ktokolwiek z rodziny Pita ma cokolwiek wspólnego z tą bułką, to są to raczej jego dziadkowie.
- Psiakrew - zwerbalizował się torero.
- Śśśśślurp - odparła sałatka hamburgerowa instalując się na T-shircie.

W tym momencie do lokalu weszło starsze małżeństwo z wnuczkiem.
- Dzień dobry!!! - wrzasnęła babcia.
- Słucham?... - nie zrozumiała nemocnica.
- Mówiłam "Dzień dobry!!!" - odwrzasnęła babcia.
- Aaaaa - zmieszała się nemocnica.
- Padnięta jestem!! - stwierdziła babcia na cały Lokal.
- Karcz - odparł torero wyciągając rękę. Na szczęście wyciągnięta ręka powędrowała pod stół w niewczesnej konstatacji, że babcia nie dokonywała prezentacji. I całe szczęście.

Konsumpcja hamburgera odbyła się już bez większych zakłóceń, a torero wraz z Małżonką i TeeMami powędrowali dalej...

(torero)

№06· Numer 5/2001

MARATON (3)

Poemat o krainie wiecznej szczęśliwości

Dziś kolejny odcinek opowieści o Arkadii, tak bardzo przypominającej „Dyndola”. Informujemy jak zwykle, że: Arkadia jest krainą marzeń i tylko w sferze marzeń istnieje (niestety), tak jak nie istnieją w rzeczywistości jej bohaterowie. Wszystkie bowiem postacie tej historii są fikcyjne, a jakakolwiek zbieżność imion i nazwisk z rzeczywistymi może być tylko i wyłącznie przypadkowa. Nie doszukujmy się więc żadnego związku pomiędzy sympatycznymi szlachcicami a szarą, nudną dwudziestowieczną rzeczywistością...

№07· Numer 5/2001

Jak żyć żeby przeżyć

Jak wiadomo ciężko się żyje w dzisiejszych czasach. Pasa trza zaciskać coraz bardziej. Ale jest na to sposób. Mowa będzie o tym, jak przemieszkać kilkanaście dni w supermarkecie, krainie miodem i mlekiem płynącej

Na naszym wspaniałym polskim rynku istnieją, już od kilku lat, supermarkety. Nie sposób ich wszystkich wyliczyć, lecz przydatny będzie tylko jeden - TESCO!!! Jak wiadomo jest on czynny 24 godziny na dobę, więc możemy, teoretycznie, robić wiecznie zakupy i wiecznie testować to, co można tam kupić. Problemem jest przeżycie nocy tak aby uprzednio nie być wyrzuconym ze sklepu. Jak na razie brane są pod uwagę: udawanie mrożonki (można się nabawić odmrożeń), wykopanie dziury i udawanie szczura (najpierw należy się zaprzyjaźnić z lokalnymi szczurami, lecz - możliwe zatrucia dróg oddechowych w czasie deratyzacji), przebranie się za jakiś artykuł gospodarstwa domowego typu pralka, kuchenka (możliwy zakup przez jednego z klientów).

Przed wybraniem się do sklepu nie czynimy szczególnych przygotowań - wszystko co potrzebne jest na miejscu. Ubiór należy założyć przeciętny i nie rzucający się w oczy. Nie zabieramy ze sobą wózka! Bierzemy, dla niepoznaki, co najwyżej mały koszyk, wózek jest za duży i może nam się nie zmieścić do namiotu (o tym później). Po przekroczeniu magicznej granicy barierek rozpoczyna się dla nas prawdziwy raj. Najpierw wyszukujemy jakieś miejsce noclegu (żeby później się z tym nie fatygować). Może to być jakiś materac. Pościel łatwo znaleźć, na pewno jest niedaleko, spece od kupowania pewnie o tym pomyśleli (jak kupimy materac to i może pościel). Kiedy nam się chce spać po prostu idziemy do naszego materaca i śpimy. Zaczepiani przez personel mówimy, że chcemy jeszcze trochę potestować ten materac.

Jeżeli materac się wybrudzi wymieniamy go na nowy; to samo możemy zrobić z pościelą. Dla tych, których gryzie sumienie, że żyją zbyt komfortowo - można pościel uprać samemu. Zdobywamy proszek - niektóre opakowania bywają rozerwane; okazyjnie można skorzystać z różnych promocji lub pożyczamy sobie proszek jaki nam się podoba z działu pralniczego. Do tego pożyczamy sobie miskę z działu łazienkowego i wodę (najlepiej nie gazowana) ze spożywczego. Wodę możemy podgrzać na palniku i butli gazowej, którą możemy też pożyczyć, jednak jest to dodatkowy kłopot, a dzisiejsze proszki znakomicie piorą również w niskich temperaturach. Piorąc możemy wzbudzić podejrzenie, więc z naszą miską udajemy się do przebieralni zabierając po drodze parę ubrań dla niepoznaki. Po skończonym praniu możemy zostawić miskę, ktoś pomyśli, że zostawiła to sprzątaczka. W ten sposób możemy również prać rzeczy codziennego użytku (o ile nie korzystamy z tych dostępnych w sklepie).

Innym sposobem na odpoczynek, bardziej dyskretnym i ogólnie lepszym, jest namiot. Takowe bywają sezonowo rozstawiane na terenie sklepu. W takim namiocie możemy przechowywać wiele cennych (pożyczonych, osobistych) rzeczy. Do środka możemy zabrać też materac. Gdy brak jest namiotu, możemy spróbować zbudować własną ekspozycję letnią, jednak po kilku dniach (zanim obsługa się zorientuje) ekspozycja może zostać zdemontowana. Jedzenia mamy pod dostatkiem. Kiełbasy, lody, świeży chleb, owoce z najdalszych krajów świata, warzywa - dosłownie wszystko. Nie należy się objadać zbytnio - może to skończyć się niestrawnością (uwaga - należy kontrolować datę przydatności do spożycia, często sprzedawane produkty bywają przeterminowane). Możemy kontrolować swoją wagę na pożyczonej wadze (jeżeli mamy duży namiot to możemy ją sobie tam zostawić). Badania pokazują ogólny wzrost wagi (pomimo jeżdżenia na hulajnodze i korzystania z lokalnej siłowni, o tym później) ochotników testujących nasz eksperyment.

Rozrywki mamy pod dostatkiem. Często dostępne są zestawy z kinem domowym, telewizja zwykła, kablowa, video (kasety możemy pożyczyć). Wolny czas możemy również spędzać na ćwiczeniach na sprzętach do siłowni, które są rozstawione w dziale sportowym. Aby szybciej poruszać się po sklepie możemy skorzystać z pożyczonej hulajnogi lub pożyczonych rolek (lub wrotek). Można też siedzieć w swoim namiocie i śmiać się z ludzi jak robią zakupy (szczególnie przed świętami).

Jeżeli chodzi o potrzeby fizjologiczne to wychodzimy ze sklepu i idziemy do WC. Możemy się tam umyć i załatwić swoje potrzeby. Mydło jest na miejscu. Szampon - ponieważ z wyniesieniem pożyczonego szamponu może być problem - korzystamy z promocji (kilkukrotnie, na zapas). Tutaj jednak pojawia się naczelny problem - brak wanny lub prysznica. Mimo iż czasem te przedmioty można znaleźć na sklepie, to, po pierwsze wanna stanowczo nie zmieści się nam do namiotu (podobnie jak prysznic), po drugie, zimna woda i po trzecie, nawet jeżeli lubimy kąpiel w zimnej wodzie to nie mamy co ze zużytą wodą zrobić. W związku z tym nie mamy się gdzie dokładnie umyć. Powoduje to, że po kilkunastu dniach, nawet używając najlepszych pożyczonych dezodorantów, zaczynamy brzydko śmierdzieć. Umożliwia to łatwiejsze zlokalizowanie nas przez personel i ochronę (śmierdząc możemy obniżać morale kupujących, którzy pod wpływem odoru mogą kupić mniej, przez co sklep traci). Niepobity rekord należy do Józka (13 dni 7 godzin 16 minut).

Środki ostrożności. Ponieważ sklep jest czynny 24 godziny na dobę przez sklep przewija się bardzo dużo personelu (opracowujemy wzór na prawdopodobieństwo spotkania 2 razy tego samego gościa z obsługi), więc trudno będzie nas zapamiętać, jeżeli tylko przeciętnie wyglądamy. Warto zmieniać ubranie co kilkanaście godzin, uwaga aby klips zabezpieczający nie wystawał nam z rękawa (lub nogawki). Szczególną uwagę należy zwrócić na tajniaków z ochrony przebranych za normalnych kupujących, łatwo ich wykryć gdyż błąkają się po sklepie nic nie kupując. Warto mieć drugi namiot, aby zgubić trop, jeżeli taki tajniak zaczął nas śledzić. Jeżeli ktoś zaczyna zadawać pytania tłumaczymy, że tylko próbujemy używanych produktów (co do namiotu to mówimy że chcemy oddać atmosferę własnego domu celem wierniejszego odzwierciedlenia wrażeń). Jeżeli chodzi o pożyczone jedzenie, czy inne dobra zbywalne to mówimy, że zapłacimy za nie później (tu duże ryzyko, że możemy stracić sporo gotówki, prosimy o szczególną ostrożność), tymczasem udajemy się do fałszywego namiotu celem zmylenia tropu. Jeżeli zacznie nas ścigać ochrona możemy się przebrać za jednego z nich (pożyczamy parę ubrań). Uwaga aby w takim ubraniu nie opuszczać terenu sklepu - bramki ochronne. To tyle naszych rad. Życzymy powodzenia i czekamy na Wasze doświadczenia i spostrzeżenia. (Ekipa Do Spraw Życia W Hiperpermarketach)

kupuj w Omak